Halo-halo pa thoughts ko dhil literal na katatapos ko lng panoorin to 3 minutes ago, pero ito:
4 minutes pa lng sa film, umiiyak na ko. Napanood ko na kc to nung bata ako kaya parang nakikinita ko na ung sakit na mararamdaman ko pag tinuloy ko ang panonood.
Ibang-iba pala tlga ang epekto ng palabas kapag pinanood mo nung bata ka at may makitid na pag-iisip, kumpara sa ngaun na may edad na at nakakaunawa na.
Bilang anak ng isang OFW, sobrang naiintindihan ko ung lagay ng bawat karakter dito. Noon katulad din aq ni Carla, galit ako sa mama ko kc lagi akong iniiwan para mag-abroad. Nasa utak ko noon na nde nmn nya ako kilala at ung pamilya kong nag-aalaga sakin ung tunay na nakakakilala sa akin. Kaya lagi akong may galit. Pero kung tutuusin, kung tayong anak malungkot dahil ganon, gaano pa kasakit sa isang ina iyung higit na kilala ng ibang tao ang anak nya kaysa sakanya? Kaya sobra din akong nasasaktan para kay Josie. Nag-aambisyon lng syang makapagbigay ng magandang buhay para sa pamilya nya kahit mahirap, at khit na maraming nawawala't nasasayang na panahon para sakanya.
Nakakalungkot na nung ginawa nila to, marami nang Pilipino ang nangingibang-bansa para itaguyod ang pamilya. Magte-25 yrs na ang lumipas, ganon pa rin. O mas marami pa nga atang nangingibang-bansa ngaun. Sigurado marami pang bata sa susunod na henerasyon ang makaka-relate sa pelikulang to.
Dagdag ko lng, napakagaling tlga umarte ng isang Vilma Santos. Sinabayan pa ni Claudine na mata-mata kung umarte. Grabe ung iniyak ko rito; bawat batuhan nila ng linya tumatagos na parang sila tlga mismo ang nakaranas! Napakagaling! Saludo tlga sa lahat ng mga aktor at mga bumuo nito. Salamat sa magandang pagsasa-pelikula sa buhay ng mga bagong bayani ng bansa!
Halo-halo pa thoughts ko dhil literal na katatapos ko lng panoorin to 3 minutes ago, pero ito:
4 minutes pa lng sa film, umiiyak na ko. Napanood ko na kc to nung bata ako kaya parang nakikinita ko na ung sakit na mararamdaman ko pag tinuloy ko ang panonood.
Ibang-iba pala tlga ang epekto ng palabas kapag pinanood mo nung bata ka at may makitid na pag-iisip, kumpara sa ngaun na may edad na at nakakaunawa na.
Bilang anak ng isang OFW, sobrang naiintindihan ko ung lagay ng bawat karakter dito. Noon katulad din aq ni Carla, galit ako sa mama ko kc lagi akong iniiwan para mag-abroad. Nasa utak ko noon na nde nmn nya ako kilala at ung pamilya kong nag-aalaga sakin ung tunay na nakakakilala sa akin. Kaya lagi akong may galit. Pero kung tutuusin, kung tayong anak malungkot dahil ganon, gaano pa kasakit sa isang ina iyung higit na kilala ng ibang tao ang anak nya kaysa sakanya? Kaya sobra din akong nasasaktan para kay Josie. Nag-aambisyon lng syang makapagbigay ng magandang buhay para sa pamilya nya kahit mahirap, at khit na maraming nawawala't nasasayang na panahon para sakanya.
Nakakalungkot na nung ginawa nila to, marami nang Pilipino ang nangingibang-bansa para itaguyod ang pamilya. Magte-25 yrs na ang lumipas, ganon pa rin. O mas marami pa nga atang nangingibang-bansa ngaun. Sigurado marami pang bata sa susunod na henerasyon ang makaka-relate sa pelikulang to.
Dagdag ko lng, napakagaling tlga umarte ng isang Vilma Santos. Sinabayan pa ni Claudine na mata-mata kung umarte. Grabe ung iniyak ko rito; bawat batuhan nila ng linya tumatagos na parang sila tlga mismo ang nakaranas! Napakagaling! Saludo tlga sa lahat ng mga aktor at mga bumuo nito. Salamat sa magandang pagsasa-pelikula sa buhay ng mga bagong bayani ng bansa!
