Ve son, final bölümü yayınlandı.
Her güzel şeyin bir sonu vardır demişler.
Öncelikle bu mükemmel diziyi kesfetmemi sağlayan @sevda ablama çok ama çok teşekkür ederim sayesinde bana bir çok şey katan bir dizi ile tanışmış oldum.

Dizinin ilk bölümü izlediğim an 5 yıldız vereceğimi biliyordum, dizi nasıl mıydı?
Bana sfu izlermiş gibi hissettirdi biraz çünkü hayatın içindendi hoplamalı zıplamalı bir konusu yoktu belki ama insanın yüreğini işliyordu.
Dizide ki oyuncular ayrı bir olay zaten başrol erkek oyuncu o kadar iyi ki anlatamam kendisinin Dp adında bir dizisi var o dizi de bu dizi gibi çok şey hissettiriyor insana.
Başrol kadın oyuncuda mükemmeldi kendisini izlemeyi çok seviyorum çok naif birisi bence, izlerken huzur buluyorum.
Bu çift belki diğer dizilerdeki gibi gözümüze sokularak bir aşk yaşamıyor ama gördüğüm en derin aşklardan bir tanesini yaşıyor.
Neden mi? Çünkü birbirlerini anlıyorlar, onların birbirlerini anladığını sizde anlıyorsunuz ve bu size olmasi gereken aşkı gösteriyor.
Aslında, ben aşkın bir süre sonra yok olduğunu düşünüyorum çünkü bu bir tutkudur bir ateştir sonsuza kadar yanamaz ama sönünce de yok olmaz dönüşür, neye mi dönüşür? Sevgiye, koşulsuz sevgiye. Karşındakinin varlığı bile zevk verir sana, seni yaşama bağlar onun için; onu mutlu etmek için yaşarsın.

Dizide geçen repliklerden biri şu şekilde;
Ateş çukuruna düşsen bile yine güldürürsün; sen cayır cayır yanarken, ben yandım onlar da yansın demek yerine karşındakini mutlu etmek. Bir insanın yapabileceği en büyük iyiliklerden.

Dizide bir saat takıyorlar bu duygu durumlarını gösteriyor, başrol erkeğin saatinde açlık duygusu çıktığı zaman yemek yiyor ama duygu durumu düzelmiyor çünkü aç olduğu şey yemek değil sevgi, bu dizide beni en çok etkileyen şey bu olabilir.
Ayrıca hem erkeğin hemde kadının saatinde açıklanamayan, karşılığı olmayan bir duygu var.
İkisi de bu duyguyu farklı olaylar ile yaşıyor bu durumdan şunu çıkardım bazen sen beni anlayamazsın beni anlamak için ben olmak gerekir deriz ya belkide gerekmez birinin bizi anlaması icin biz olması gerekmez, sadece ufak bir empati ile nice büyük dertler deva bulabilir; ama her zaman ki gibi emek olmadan yemek olmaz çabalamak gerekir anlamak zor olsada karşıdaki çabalarsa, çabası karşısindakine anlaşılmaya deger bir insan olduğunu hissettirir ve bu cok ozel bir sey bence.

Başrol erkeğin yaşadığı bir olay ile bende karşı karşıya kalmıştım, bir gün okuldan geldim ve onu bu şekilde gördüm belki dizideki kadar ciddi değildi onunkisi, belki onu başrolün abisini sevdigi kadar sevmiyordum ama insan etkileniyor.
Ve başrolu biraz anliyorum, hissetigim seyin bana olan etkisini dusununce onun bu kocaman sevgisi ile harmanlanan bu duygunun ona olan etkisinin inanılmaz derecede yikici oldugunu farkettim.

Oyleydi iste seviyorum bu diziyi cok sey hakkında konusulabilir, ayrica kore dizisi diyip otekilestirilecek bir dizide degil when life gives you tangerines gibi geniş kitlelerce izlenmesi gerektigini dusunuyorum. Umarim farkedilir ve deger görür.
Bu diziyi izlerken yaninda bir suru sey izledigim icin onceden deginmek istedigim ama suan unuttugum bir suru konu var, b12 eksiligim kahrediyor ama olsun cok bile konustum bence.

Ah birde basrol kadinin basrol erkege sarildigi bir sahne var, hayatimda gordugum en icten sarilmalardan bir tanesi, yikilan insanı ayaga kaldirir bastan yaratir o derece.

Yorumumu dizideki abinin şiiri ile bitirmek istiyorum.
Beklerken geçip giden, bir daha geri getiremeyeceğimiz anların değerini anlamamız dileğiyle...

Ve son, final bölümü yayınlandı.
Her güzel şeyin bir sonu vardır demişler.
Öncelikle bu mükemmel diziyi kesfetmemi sağlayan @sevda ablama çok ama çok teşekkür ederim sayesinde bana bir çok şey katan bir dizi ile tanışmış oldum.

Dizinin ilk bölümü izlediğim an 5 yıldız vereceğimi biliyordum, dizi nasıl mıydı?
Bana sfu izlermiş gibi hissettirdi biraz çünkü hayatın içindendi hoplamalı zıplamalı bir konusu yoktu belki ama insanın yüreğini işliyordu.
Dizide ki oyuncular ayrı bir olay zaten başrol erkek oyuncu o kadar iyi ki anlatamam kendisinin Dp adında bir dizisi var o dizi de bu dizi gibi çok şey hissettiriyor insana.
Başrol kadın oyuncuda mükemmeldi kendisini izlemeyi çok seviyorum çok naif birisi bence, izlerken huzur buluyorum.
Bu çift belki diğer dizilerdeki gibi gözümüze sokularak bir aşk yaşamıyor ama gördüğüm en derin aşklardan bir tanesini yaşıyor.
Neden mi? Çünkü birbirlerini anlıyorlar, onların birbirlerini anladığını sizde anlıyorsunuz ve bu size olmasi gereken aşkı gösteriyor.
Aslında, ben aşkın bir süre sonra yok olduğunu düşünüyorum çünkü bu bir tutkudur bir ateştir sonsuza kadar yanamaz ama sönünce de yok olmaz dönüşür, neye mi dönüşür? Sevgiye, koşulsuz sevgiye. Karşındakinin varlığı bile zevk verir sana, seni yaşama bağlar onun için; onu mutlu etmek için yaşarsın.

Dizide geçen repliklerden biri şu şekilde;
Ateş çukuruna düşsen bile yine güldürürsün; sen cayır cayır yanarken, ben yandım onlar da yansın demek yerine karşındakini mutlu etmek. Bir insanın yapabileceği en büyük iyiliklerden.

Dizide bir saat takıyorlar bu duygu durumlarını gösteriyor, başrol erkeğin saatinde açlık duygusu çıktığı zaman yemek yiyor ama duygu durumu düzelmiyor çünkü aç olduğu şey yemek değil sevgi, bu dizide beni en çok etkileyen şey bu olabilir.
Ayrıca hem erkeğin hemde kadının saatinde açıklanamayan, karşılığı olmayan bir duygu var.
İkisi de bu duyguyu farklı olaylar ile yaşıyor bu durumdan şunu çıkardım bazen sen beni anlayamazsın beni anlamak için ben olmak gerekir deriz ya belkide gerekmez birinin bizi anlaması icin biz olması gerekmez, sadece ufak bir empati ile nice büyük dertler deva bulabilir; ama her zaman ki gibi emek olmadan yemek olmaz çabalamak gerekir anlamak zor olsada karşıdaki çabalarsa, çabası karşısindakine anlaşılmaya deger bir insan olduğunu hissettirir ve bu cok ozel bir sey bence.

Başrol erkeğin yaşadığı bir olay ile bende karşı karşıya kalmıştım, bir gün okuldan geldim ve onu bu şekilde gördüm belki dizideki kadar ciddi değildi onunkisi, belki onu başrolün abisini sevdigi kadar sevmiyordum ama insan etkileniyor.
Ve başrolu biraz anliyorum, hissetigim seyin bana olan etkisini dusununce onun bu kocaman sevgisi ile harmanlanan bu duygunun ona olan etkisinin inanılmaz derecede yikici oldugunu farkettim.

Oyleydi iste seviyorum bu diziyi cok sey hakkında konusulabilir, ayrica kore dizisi diyip otekilestirilecek bir dizide degil when life gives you tangerines gibi geniş kitlelerce izlenmesi gerektigini dusunuyorum. Umarim farkedilir ve deger görür.
Bu diziyi izlerken yaninda bir suru sey izledigim icin onceden deginmek istedigim ama suan unuttugum bir suru konu var, b12 eksiligim kahrediyor ama olsun cok bile konustum bence.

Ah birde basrol kadinin basrol erkege sarildigi bir sahne var, hayatimda gordugum en icten sarilmalardan bir tanesi, yikilan insanı ayaga kaldirir bastan yaratir o derece.

Yorumumu dizideki abinin şiiri ile bitirmek istiyorum.
Beklerken geçip giden, bir daha geri getiremeyeceğimiz anların değerini anlamamız dileğiyle...

Tears maker :(

Tears maker :(

i was waiting every week for the episode and now I have nothing to look forward for.
this series resonated with me so much and I don't exactly know how I feel maybe I also need one of those watch.

i was waiting every week for the episode and now I have nothing to look forward for.
this series resonated with me so much and I don't exactly know how I feel maybe I also need one of those watch.

We Are All Trying Here reminded me why I fell in love with storytelling. Not because of spectacle or twists, but because of people. Somewhere along the way, these characters stopped feeling fictional and became companions.
Hwang Dong-man's ending didn't feel like watching a character succeed—it felt like watching a friend finally get his chance.
This series found me at exactly the right time. It didn't just accompany me through a week of my life; it quietly changed the way I want to tell stories.
The greatest stories don't just entertain us. They accompany us.

We Are All Trying Here reminded me why I fell in love with storytelling. Not because of spectacle or twists, but because of people. Somewhere along the way, these characters stopped feeling fictional and became companions.
Hwang Dong-man's ending didn't feel like watching a character succeed—it felt like watching a friend finally get his chance.
This series found me at exactly the right time. It didn't just accompany me through a week of my life; it quietly changed the way I want to tell stories.
The greatest stories don't just entertain us. They accompany us.

the way they became each other’s refuge :((

what i loved about this is as i continued to watch, i realized that it was about all of us. about how we measure and compare ourselves to others, convince ourselves we’re behind, hold ourselves together whenever we feel like falling apart, and still wake up every day choosing to keep going, carrying the hope that someday, somehow, things will get better. indeed, we are all trying here.

the way they became each other’s refuge :((

what i loved about this is as i continued to watch, i realized that it was about all of us. about how we measure and compare ourselves to others, convince ourselves we’re behind, hold ourselves together whenever we feel like falling apart, and still wake up every day choosing to keep going, carrying the hope that someday, somehow, things will get better. indeed, we are all trying here.