bu anime, bu salak sacma cocugun—uenoyama’da hep kendimi gordugumu soylemis miydim—her bolumde yok yere sinirlenip kendine sorun yarattigi ve duygulariyla ne yapacagini asla bilemedigi bu anime, benim icin inanilmaz kiymetli ve onu hicbir seye degismem... mafuyu ve yuki’nin hikayesinin, sevdigin birini kaybedip olan her sey icin kendini suclayip hislerinle nasil basa cikacagini bilememenin cok iyi islendigine inaniyorum ve onlari her gordugumde icim bir kotu oluyor, bir de ustune mafuyu’nun cocukluk arkadas grubu ortaya cikinca durdur feryali durdurabilirsen... tek bir kisinin odagi olmadigi bir hikaye olusunu, bazi kisilerin ufak boyutlarda yer alsa bile akisa ne kadar etkisi olduklarini ve aslinda her birinin animedeki yapi taslari oldugunu hissettirdiklerini dusunuyorum, sevmedigim hic bir karakter yok... kendime ait parcalari her birinden tek tek toplayabildigim icin given benim icin inanilmaz onemli ve sanirim onu hep sevecegim—kaldi ki sarkilari asla aklimdan cikmadikca aksinin de mumkun oldugunu dusunmuyorum... kim ne dusunur bilmem ama bu cocuklar benim icin cok onemli ve bu devasa paragrafi damarlarimda bir ofkeyle degil kalbimden fiskiran bir sevgi ile yazmami hak edecek tek kisiler onlar... sizi seviyorum
bu anime, bu salak sacma cocugun—uenoyama’da hep kendimi gordugumu soylemis miydim—her bolumde yok yere sinirlenip kendine sorun yarattigi ve duygulariyla ne yapacagini asla bilemedigi bu anime, benim icin inanilmaz kiymetli ve onu hicbir seye degismem... mafuyu ve yuki’nin hikayesinin, sevdigin birini kaybedip olan her sey icin kendini suclayip hislerinle nasil basa cikacagini bilememenin cok iyi islendigine inaniyorum ve onlari her gordugumde icim bir kotu oluyor, bir de ustune mafuyu’nun cocukluk arkadas grubu ortaya cikinca durdur feryali durdurabilirsen... tek bir kisinin odagi olmadigi bir hikaye olusunu, bazi kisilerin ufak boyutlarda yer alsa bile akisa ne kadar etkisi olduklarini ve aslinda her birinin animedeki yapi taslari oldugunu hissettirdiklerini dusunuyorum, sevmedigim hic bir karakter yok... kendime ait parcalari her birinden tek tek toplayabildigim icin given benim icin inanilmaz onemli ve sanirim onu hep sevecegim—kaldi ki sarkilari asla aklimdan cikmadikca aksinin de mumkun oldugunu dusunmuyorum... kim ne dusunur bilmem ama bu cocuklar benim icin cok onemli ve bu devasa paragrafi damarlarimda bir ofkeyle degil kalbimden fiskiran bir sevgi ile yazmami hak edecek tek kisiler onlar... sizi seviyorum
