such a beautiful heartbreaking film ingmar rly is great

MY INGMAR BERGAM RANKED

such a beautiful heartbreaking film ingmar rly is great

MY INGMAR BERGAM RANKED

Ne yazık ki bu tarz anlatımlar çok benlik değil

Ne yazık ki bu tarz anlatımlar çok benlik değil

Heavy themes run throughout the film—you kind of wish you hadn’t seen it, and it might even ruin your day—but the cinematography and colors are so striking that I couldn’t look away

Heavy themes run throughout the film—you kind of wish you hadn’t seen it, and it might even ruin your day—but the cinematography and colors are so striking that I couldn’t look away

An intense, emotional film about grief, guilt, and the complex relationships between sisters, with past resentment and unspoken feelings slowly coming to the surface. The performances are all amazing, Liv Ullmann, Ingrid Thulin, Harriet Andersson, and Kari Sylwan all deliver some of their best work. The cinematography, especially the use of red, just makes the film so much more powerful. It’s definitely a hard watch at times, but that’s literally what makes it so good.

This might be my new favorite Bergman film, which says a lot considering how brilliant his filmography is. And the ending is absolutely beautiful. You HAVE to watch it for yourself!

An intense, emotional film about grief, guilt, and the complex relationships between sisters, with past resentment and unspoken feelings slowly coming to the surface. The performances are all amazing, Liv Ullmann, Ingrid Thulin, Harriet Andersson, and Kari Sylwan all deliver some of their best work. The cinematography, especially the use of red, just makes the film so much more powerful. It’s definitely a hard watch at times, but that’s literally what makes it so good.

This might be my new favorite Bergman film, which says a lot considering how brilliant his filmography is. And the ending is absolutely beautiful. You HAVE to watch it for yourself!

Filmde kardeşler var ama sadece o kadar; kardeşlik bağıyla birbirlerine bağlı olduklarını düşünmüyorum.
Karin ve Maria, hasta olan kardeşleri Agnes’i ziyarete gelirler ve film devam eder; belki de o an tıkanır.

​Agnes’in en güzel anısı; kardeşleri ile yürüyüş yapıp salıncakta sallandıkları, Anna’nın onları salladığı andır. Agnes filmde pek konuşmasa da bu anısından yola çıkarak kardeşlerini sevdiğini düşündüm. Maalesef diğer iki kardeş için aynısını söyleyemeyeceğim; aralarında her zaman bir mesafe vardı. Hasta kardeşlerine temas etmekten çekiniyor, uzak duruyorlardı. Özellikle Maria, onun yanına yaklaşmaktan korkuyor, uzaktan izliyordu. Onun acı çektiğini görünce kendisinin de acı çektiğini görüyorduk ama belki de bu acı, kendisini konforsuz hissetmesinin ve duyduğu rahatsızlığın bir yansımasıdır. Karin ise sadece zorunda olduğu için oradaymış gibi hissettiriyordu bir sevgi gösterisinde bulunmuyordu bana göre.

​Neyseki onlardan şefkatlisi vardı: Anna. Anna daha önce bir kayıp yaşamıştı ve birisini kaybetmenin acısını biliyordu; bu yüzden Agnes’e kardeşlerinin gösterdiği şefkat ve sevgiden çok daha fazlasını gösteriyordu. Özellikle Anna’nın Agnes’i kucağına aldığı o sahne inanılmazdı.
O Agnes'e hasta olduğu için bakılması zorunlu birisi gözüyle bakmıyordu onu 'Can' olarak görüyordu.

​Karin ve Maria’nın konuştukları -fısıldaştıkları- bir sahne vardı ama biz duyamıyorduk. Ne konuştukları hakkında hiçbir fikrim yok ancak Karin ve Maria’nın birbirine karşı samimiyetten uzak vedalarından anladığım kadarıyla; bu sahne anlık bir duygusallaşma ile gerçekleşmişti. Çok şey konuşulsa da hiçbir etki bırakmamış bir konuşma gibi hissettirdi. Belkide sahnedeki konuşmaların etkisiz olduğunu anlamamız için özellikle sessizlikle seslendirilmiş bir sahnedir.

​Benim için ayrı bir olay ise Karin ve eşinin sahneleriydi. Yemek yedikleri bir an vardı; sadece yemek yiyorlardı. Karı koca olarak değil, iki farklı insan olarak... Onları bir arada tutan tek şey masaydı, aralarında bir sevgi bağı yoktu. Çok soğuk ve boğucu bir sahneydi. Masada kadehin kendi kendine kırılması ve devamında Karin’in yaptıkları, kocasından uzaklaşmak ya da onu kendisinden uzaklaştırmak istediğini gösteriyordu. Kocası da tam bir "yaşayan ölü" gibiydi; Karin’in yaptıklarına karşı sıfır duygu ile bir tepki -tepki bile denemez ama- bir reaksiyon gösterdi.

​Filmin kardeşlerden ve Anna’dan sonra en çok dikkatimi çeken oyuncusu "kırmızıydı". Kırmızı renk filme o kadar güzel yerleştirilmişti ki tek başına bir oyuncuymuş gibi hissettiriyordu.

İnanılmaz bir filmdi Maria ve doktorun ilişkisi hakkında da konuşmak isterdim ama odağımı toparlayamadım o sahnelerde. Umarım tekrar izlerim ve o sahneler hakkında da düşüncelerimi açıklayabilirim.

Filmde kardeşler var ama sadece o kadar; kardeşlik bağıyla birbirlerine bağlı olduklarını düşünmüyorum.
Karin ve Maria, hasta olan kardeşleri Agnes’i ziyarete gelirler ve film devam eder; belki de o an tıkanır.

​Agnes’in en güzel anısı; kardeşleri ile yürüyüş yapıp salıncakta sallandıkları, Anna’nın onları salladığı andır. Agnes filmde pek konuşmasa da bu anısından yola çıkarak kardeşlerini sevdiğini düşündüm. Maalesef diğer iki kardeş için aynısını söyleyemeyeceğim; aralarında her zaman bir mesafe vardı. Hasta kardeşlerine temas etmekten çekiniyor, uzak duruyorlardı. Özellikle Maria, onun yanına yaklaşmaktan korkuyor, uzaktan izliyordu. Onun acı çektiğini görünce kendisinin de acı çektiğini görüyorduk ama belki de bu acı, kendisini konforsuz hissetmesinin ve duyduğu rahatsızlığın bir yansımasıdır. Karin ise sadece zorunda olduğu için oradaymış gibi hissettiriyordu bir sevgi gösterisinde bulunmuyordu bana göre.

​Neyseki onlardan şefkatlisi vardı: Anna. Anna daha önce bir kayıp yaşamıştı ve birisini kaybetmenin acısını biliyordu; bu yüzden Agnes’e kardeşlerinin gösterdiği şefkat ve sevgiden çok daha fazlasını gösteriyordu. Özellikle Anna’nın Agnes’i kucağına aldığı o sahne inanılmazdı.
O Agnes'e hasta olduğu için bakılması zorunlu birisi gözüyle bakmıyordu onu 'Can' olarak görüyordu.

​Karin ve Maria’nın konuştukları -fısıldaştıkları- bir sahne vardı ama biz duyamıyorduk. Ne konuştukları hakkında hiçbir fikrim yok ancak Karin ve Maria’nın birbirine karşı samimiyetten uzak vedalarından anladığım kadarıyla; bu sahne anlık bir duygusallaşma ile gerçekleşmişti. Çok şey konuşulsa da hiçbir etki bırakmamış bir konuşma gibi hissettirdi. Belkide sahnedeki konuşmaların etkisiz olduğunu anlamamız için özellikle sessizlikle seslendirilmiş bir sahnedir.

​Benim için ayrı bir olay ise Karin ve eşinin sahneleriydi. Yemek yedikleri bir an vardı; sadece yemek yiyorlardı. Karı koca olarak değil, iki farklı insan olarak... Onları bir arada tutan tek şey masaydı, aralarında bir sevgi bağı yoktu. Çok soğuk ve boğucu bir sahneydi. Masada kadehin kendi kendine kırılması ve devamında Karin’in yaptıkları, kocasından uzaklaşmak ya da onu kendisinden uzaklaştırmak istediğini gösteriyordu. Kocası da tam bir "yaşayan ölü" gibiydi; Karin’in yaptıklarına karşı sıfır duygu ile bir tepki -tepki bile denemez ama- bir reaksiyon gösterdi.

​Filmin kardeşlerden ve Anna’dan sonra en çok dikkatimi çeken oyuncusu "kırmızıydı". Kırmızı renk filme o kadar güzel yerleştirilmişti ki tek başına bir oyuncuymuş gibi hissettiriyordu.

İnanılmaz bir filmdi Maria ve doktorun ilişkisi hakkında da konuşmak isterdim ama odağımı toparlayamadım o sahnelerde. Umarım tekrar izlerim ve o sahneler hakkında da düşüncelerimi açıklayabilirim.