#basahinniyotopls #parantmgabhie
ang ganda haha. halo-halo emosyon ko. hindi ako nagsisi na pinanood ko ’to, kasi i really thought na same situation or story lang siya sa seven sundays and four sisters and a wedding, pero hindi. while watching this, hindi man lang ako nakaramdam ng antok, grabe iyak ko and hagugol lalo na nung malapit na sa last part, ’yung pumunta sila ng province tapos ang nostalgic ng lighting o pag-color grade sa film. ang galing at ang ganda ng scene na ’yun puta!
*
“in order for us to connect, we must disconnect.” and ’yung,“your phone will always be there, but i won’t be”*
galing nito gagi. while we’re busy checking our phones every second, every minute, and every hour, we’re gradually getting disconnected sa family natin. doon ko narealize na, ang raming time na nasasayang, magkakalapit lang naman sa iisang tahanan, hindi pa nakakapaglaan ng oras para sa isa’t isa. kaya ang galing talaga ng family kapag nag-sstart ang love sa mag-asawa—time, effort, patience, and trust. kasi kung gaano nila pahalagahan ang isa’t isa simula una hanggang last hininga, ganoon nila mas papahalagahan ang family nila.
*“mamili ka, malago ang negosyo mo o tatanda kang buo ang pamilya mo?”
*
super iyak ako dito putangina girl?!? as in tuloy-tuloy buhos ng luha ko and naiisip ko lang si papa. naisip ko na, hindi man lang siya makapagbigay oras kay mama kahit date man lang kada weekends, wala. sa amin pa kaya? sa sobrang workaholic niyang tao, i mean gets naman.. kasi para rin naman sa amin ’yun, and para rin sa negosyo niya. pero dahil dun hindi niya kilala mga anak niya, wala siyang alam sa’min gahahahah, na kahit buo man kami, ’yung feeling naman is malayo kami sa isa’t isa kahit nasa iisang tahanan lang kami. kaya putangina lang ang sakit ng scene na ’yan FUCK U kayo.
katakot tumanda hagajahjahahaha. siyempre habang natanda ka mas tumatanda sila. biggest fear ko talaga ’yung time na nila taena. ayun ’yung bagay na hindi ko kayang maging ready kahit na doon din naman ’yung patutunguhan. feel ko tuloy after ko ’to mapanood, sobrang sama kong anak hahajagajag. pero nung natapos ko ’to parang gusto ko nang bumawi hahahahaha bilat. sana enough pa ’yung time and hindi tayo magsisi.
BASTA PUTCHA ANG LUPET NG FILM NA ’TO. PAPANOORIN KO ULIT ’TO KAPAG NATRIPAN KO KASI TANGENA NAMAN ANG GALING. title pa lang e. PANOORIN NIYO ’TO KING INA NIYO PROMISE ANG GANDA, ANG GALING, ANG LUPET. I LOVE THIS FILM WITH ALL MY HYPOTHALAMUS!
#basahinniyotopls #parantmgabhie
ang ganda haha. halo-halo emosyon ko. hindi ako nagsisi na pinanood ko ’to, kasi i really thought na same situation or story lang siya sa seven sundays and four sisters and a wedding, pero hindi. while watching this, hindi man lang ako nakaramdam ng antok, grabe iyak ko and hagugol lalo na nung malapit na sa last part, ’yung pumunta sila ng province tapos ang nostalgic ng lighting o pag-color grade sa film. ang galing at ang ganda ng scene na ’yun puta!
*
“in order for us to connect, we must disconnect.” and ’yung,“your phone will always be there, but i won’t be”*
galing nito gagi. while we’re busy checking our phones every second, every minute, and every hour, we’re gradually getting disconnected sa family natin. doon ko narealize na, ang raming time na nasasayang, magkakalapit lang naman sa iisang tahanan, hindi pa nakakapaglaan ng oras para sa isa’t isa. kaya ang galing talaga ng family kapag nag-sstart ang love sa mag-asawa—time, effort, patience, and trust. kasi kung gaano nila pahalagahan ang isa’t isa simula una hanggang last hininga, ganoon nila mas papahalagahan ang family nila.
*“mamili ka, malago ang negosyo mo o tatanda kang buo ang pamilya mo?”
*
super iyak ako dito putangina girl?!? as in tuloy-tuloy buhos ng luha ko and naiisip ko lang si papa. naisip ko na, hindi man lang siya makapagbigay oras kay mama kahit date man lang kada weekends, wala. sa amin pa kaya? sa sobrang workaholic niyang tao, i mean gets naman.. kasi para rin naman sa amin ’yun, and para rin sa negosyo niya. pero dahil dun hindi niya kilala mga anak niya, wala siyang alam sa’min gahahahah, na kahit buo man kami, ’yung feeling naman is malayo kami sa isa’t isa kahit nasa iisang tahanan lang kami. kaya putangina lang ang sakit ng scene na ’yan FUCK U kayo.
katakot tumanda hagajahjahahaha. siyempre habang natanda ka mas tumatanda sila. biggest fear ko talaga ’yung time na nila taena. ayun ’yung bagay na hindi ko kayang maging ready kahit na doon din naman ’yung patutunguhan. feel ko tuloy after ko ’to mapanood, sobrang sama kong anak hahajagajag. pero nung natapos ko ’to parang gusto ko nang bumawi hahahahaha bilat. sana enough pa ’yung time and hindi tayo magsisi.
BASTA PUTCHA ANG LUPET NG FILM NA ’TO. PAPANOORIN KO ULIT ’TO KAPAG NATRIPAN KO KASI TANGENA NAMAN ANG GALING. title pa lang e. PANOORIN NIYO ’TO KING INA NIYO PROMISE ANG GANDA, ANG GALING, ANG LUPET. I LOVE THIS FILM WITH ALL MY HYPOTHALAMUS!
