Fantastyczna scenografia! Każdy kadr był jakby obrazem wiodącym wzrok widza w odpowiedni punkt. Ograniczenie się do czerni i bieli było wspaniałym wyborem, idealnie oddającym atmosferę filmu.
Bardzo podobało mi się zastosowanie symetrii i zakłócanie jej by coś przekazać a dwie sceny gdzie inne postacie próbowały wtrącić się do rozmowy były fajnym zabawnym akcentem. Zwłaszcza pan po lewej , który był świadkiem jednej sceny. Jego reakcja była naturalna i zarazem komiczna.
Cisza i muzyka zostały odpowiednio zastosowane, zwłaszcza w ostatniej scenie, przy akompaniamencie Bacha.
Niestety film był zbyt krótki by wystarczająco rozwinąć relacje między postaciami, dlatego czuję niedosyt w tym aspekcie

Fantastyczna scenografia! Każdy kadr był jakby obrazem wiodącym wzrok widza w odpowiedni punkt. Ograniczenie się do czerni i bieli było wspaniałym wyborem, idealnie oddającym atmosferę filmu.
Bardzo podobało mi się zastosowanie symetrii i zakłócanie jej by coś przekazać a dwie sceny gdzie inne postacie próbowały wtrącić się do rozmowy były fajnym zabawnym akcentem. Zwłaszcza pan po lewej , który był świadkiem jednej sceny. Jego reakcja była naturalna i zarazem komiczna.
Cisza i muzyka zostały odpowiednio zastosowane, zwłaszcza w ostatniej scenie, przy akompaniamencie Bacha.
Niestety film był zbyt krótki by wystarczająco rozwinąć relacje między postaciami, dlatego czuję niedosyt w tym aspekcie

It was certainly a movie, that I certainly watched. There were scenes and actors and music sometimes, and it didn't have any major flaws. It was good overall. And that's it

It was certainly a movie, that I certainly watched. There were scenes and actors and music sometimes, and it didn't have any major flaws. It was good overall. And that's it

Der Film hat mich leider enttäuscht. Ich weiß gar nicht genau woran es liegt, aber ich bin irgendwie nie komplett in die Immersion gezogen worden, obwohl der Film stark geschauspielert ist und mir die Cinematographie ebenfalls gefällt. Auch der Score war nett, aber trotzdem war die Story nicht ganz meins. Der Film hat aber schon einige interessante Themen und Einblicke gegeben. Besonders die Perspektive, dass Thomas Mann in sich eine ausschlaggebende Person sah, weshalb er dann seine Familie vernachlässigte, fand ich sehr interessant. Insgesamt jedoch leider unterwältigend.

Der Film hat mich leider enttäuscht. Ich weiß gar nicht genau woran es liegt, aber ich bin irgendwie nie komplett in die Immersion gezogen worden, obwohl der Film stark geschauspielert ist und mir die Cinematographie ebenfalls gefällt. Auch der Score war nett, aber trotzdem war die Story nicht ganz meins. Der Film hat aber schon einige interessante Themen und Einblicke gegeben. Besonders die Perspektive, dass Thomas Mann in sich eine ausschlaggebende Person sah, weshalb er dann seine Familie vernachlässigte, fand ich sehr interessant. Insgesamt jedoch leider unterwältigend.

A deeply unsettling film, not because of how extraordinary its world feels, but because of how frighteningly familiar it can be. But the biggest drawback is, that this film moves incredibly fast. Just when you’ve settled into the characters and started to understand its different subplots, it’s already over.

It introduces so many fascinating themes for exempel: the beginnings of a dictatorship and the Cold War, conflicting national identities, patriarchy, egoism, narcissism, and complicated family dynamics but rarely gives any of them enough room to fully develop. And yet, somehow, the film still works remarkably well.

The cinematography, as you’d expect from Paweł, is gorgeous. The black-and-white photography gives the film this constant feeling of uncertainty and unease, reminiscent of Cold War. I especially loved how music and literature are used in different contexts, showing how art can be manipulated, reinterpreted, or weaponized to construct political ideologies and personal narratives.

But what stayed with me most is how frighteningly ordinary the beginnings of a dictatorship can look. Nothing necessarily feels extraordinary at first and that’s precisely what makes it frightening. Seeing similar tendencies emerging in the US, parts of Asia, and, more recently, in German politics after the Saxony-Anhalt elections made this feel uncomfortably relevant.

A deeply unsettling film, not because of how extraordinary its world feels, but because of how frighteningly familiar it can be. But the biggest drawback is, that this film moves incredibly fast. Just when you’ve settled into the characters and started to understand its different subplots, it’s already over.

It introduces so many fascinating themes for exempel: the beginnings of a dictatorship and the Cold War, conflicting national identities, patriarchy, egoism, narcissism, and complicated family dynamics but rarely gives any of them enough room to fully develop. And yet, somehow, the film still works remarkably well.

The cinematography, as you’d expect from Paweł, is gorgeous. The black-and-white photography gives the film this constant feeling of uncertainty and unease, reminiscent of Cold War. I especially loved how music and literature are used in different contexts, showing how art can be manipulated, reinterpreted, or weaponized to construct political ideologies and personal narratives.

But what stayed with me most is how frighteningly ordinary the beginnings of a dictatorship can look. Nothing necessarily feels extraordinary at first and that’s precisely what makes it frightening. Seeing similar tendencies emerging in the US, parts of Asia, and, more recently, in German politics after the Saxony-Anhalt elections made this feel uncomfortably relevant.

Sandra Hüller pulls of something my german teacher never could
Make me interested in german writers

Sandra Hüller pulls of something my german teacher never could
Make me interested in german writers