Medyo review, medyo rant.
When I was younger, my mind was set on moving to a different country—kahit saan, basta hindi dito. Ayoko sa Pilipinas noon; ayoko sa mga Pilipino. I remember how I used to shame our culture; yung budots at otso-otso (sorry, Bayani Agbayani), sabi ko pa noon, napaka-cringefest.
Thankfully, as I grew older, I managed to slowly decolonize my mind. I had this mindset that other countries were superior—na puro ‘kano side ng TikTok lang ang pinapanood ko kasi it was "cool" and "better" compared to Filo "kanal" humor. Panay Western films lang din ang ine-entertain ko dahil ‘matik na "pangit" agad ang husga ko kapag gawang Pinoy. Eventually, that internalized racism started to dissipate. I started appreciating our country and our culture. That institutionalized mindset I had as a 13-year-old finally disappeared.
Salamat at napahinto ako at naisip na walang bayan na katulad ng sa atin. I mean, saan ka pa ba makakahanap ng bayanihan na kasing-tindi ng sa atin? Saan ka makakahanap ng elite humor at pop culture na may layers after layers? (Shoutout sa latigo ni Toni G sa SM Aura). I can’t help but feel the pride of being Filipino—lalo na after wasting so much time shaming myself for being one. Hindi ko ito maipagpapalit.
This film reminded me kung gaano ako ka-swerte to live in my country. At ngayon ayoko na umalis. Baka kung ako si Manuel mas malala pa magawa ko eh, ‘di lang mag fixate sa sofa. Kaya gets na gets ko silang dalawa ni Dado, pinapanood ko pa nga lang ‘to sa Pinas, naho-homesick na ako. A huge hug and kudos din talaga sa mga OFWs na reality ‘tong pinagdaraanan nila Dado at Manuel, I can’t imagine how hard it is to be so far away from home.
Pero kahit saang sulok man mapadpad, kahit gaano man kalayo ang lakarin, kahit ilang sofa pa ang buhatin, makakabalik at babalik pa rin tayo patungo sa ating tahanan.
Medyo review, medyo rant.
When I was younger, my mind was set on moving to a different country—kahit saan, basta hindi dito. Ayoko sa Pilipinas noon; ayoko sa mga Pilipino. I remember how I used to shame our culture; yung budots at otso-otso (sorry, Bayani Agbayani), sabi ko pa noon, napaka-cringefest.
Thankfully, as I grew older, I managed to slowly decolonize my mind. I had this mindset that other countries were superior—na puro ‘kano side ng TikTok lang ang pinapanood ko kasi it was "cool" and "better" compared to Filo "kanal" humor. Panay Western films lang din ang ine-entertain ko dahil ‘matik na "pangit" agad ang husga ko kapag gawang Pinoy. Eventually, that internalized racism started to dissipate. I started appreciating our country and our culture. That institutionalized mindset I had as a 13-year-old finally disappeared.
Salamat at napahinto ako at naisip na walang bayan na katulad ng sa atin. I mean, saan ka pa ba makakahanap ng bayanihan na kasing-tindi ng sa atin? Saan ka makakahanap ng elite humor at pop culture na may layers after layers? (Shoutout sa latigo ni Toni G sa SM Aura). I can’t help but feel the pride of being Filipino—lalo na after wasting so much time shaming myself for being one. Hindi ko ito maipagpapalit.
This film reminded me kung gaano ako ka-swerte to live in my country. At ngayon ayoko na umalis. Baka kung ako si Manuel mas malala pa magawa ko eh, ‘di lang mag fixate sa sofa. Kaya gets na gets ko silang dalawa ni Dado, pinapanood ko pa nga lang ‘to sa Pinas, naho-homesick na ako. A huge hug and kudos din talaga sa mga OFWs na reality ‘tong pinagdaraanan nila Dado at Manuel, I can’t imagine how hard it is to be so far away from home.
Pero kahit saang sulok man mapadpad, kahit gaano man kalayo ang lakarin, kahit ilang sofa pa ang buhatin, makakabalik at babalik pa rin tayo patungo sa ating tahanan.