Stepmother

In my opinion, this is the most beautiful work Azerbaijani cinema has ever produced. Watching much of our contemporary cinema now, I want to cry from disappointment, from the sense that something essential has been lost. The emotion this film creates is the opposite of that. It doesn’t exhaust you or insult your intelligence; it moves you quietly, honestly. There’s no forced misery here, no cheap sentimentality, no desperation to prove importance. The film trusts emotion instead of manufacturing it. It understands that beauty doesn’t need exaggeration, that sincerity carries more weight than spectacle. When you compare it to today’s cinema, the difference is almost painful.

In my opinion, this is the most beautiful work Azerbaijani cinema has ever produced. Watching much of our contemporary cinema now, I want to cry from disappointment, from the sense that something essential has been lost. The emotion this film creates is the opposite of that. It doesn’t exhaust you or insult your intelligence; it moves you quietly, honestly. There’s no forced misery here, no cheap sentimentality, no desperation to prove importance. The film trusts emotion instead of manufacturing it. It understands that beauty doesn’t need exaggeration, that sincerity carries more weight than spectacle. When you compare it to today’s cinema, the difference is almost painful.

"Ögey ana" filmi mənim uşaqlıq travmam olan bir şahəsərdir. 1958-ci ilin Azərbaycanında ögey ana üçün pozitiv bir film çəkməklərini gözləməzdim açığı. Yəni biz 1958-ci ilə geri qayıtsaq indiki halımızdan daha modern olarmışıq. Bunu demə səbəbim sadəcə o deyil, həmçinin, elə film sahəsinin özünün çevriliş etmiş olmasıdır. Yəni keyfiyyətli Azərbaycan filmləri haqqında danışanda çox zaman elə məhz 50-60larda qeydə alınmış filmlər yada düşür.

Film anasını itirmiş İsmayıl obrazısının atasının evə yeni həyat yoldaşı gətirməsi ilə başlayır. Və İsmayılın Solmaz xala obrazının qaza gətirməsi ilə ana obrazına qarşı qıcıq hərəkətlər eləyib onu özündən, evdən uzaqlaşdırmağa çalışır. Solmaz xala elə müasir dövrdəki bir çox anaların timsalıdır. Heyif ki, hələ də bu cür axmaq düşüncədə olan şəxslər var. Diva Dilarə ev işinin sadəcə qadın işi olmadığını çox yaxşı bildirdi😝😝😝 Qəribədir ki, cəmiyyətimiz Solmazın düşüncələrini normallaşdırıb və qoruyarkən Dilarəninkini rədd edir😅 Ev işləri sadəcə qadına aid deyildir. Ev işi ər və arvadın ortaq işidir. Oğlan uşağı da öz yerini toplayanda oğlanlığını itirmir✌️

Bu filmdəki uşaqların actingi də eynilə "Şərikli çörək" filmindəki kimi əfsanə idi. Hələ o məlum
səhnəsi vapşem. Ana olaraq onu qəbullanmayıb o an ana deyə qışqırması😭😭😭 O səhnə kino tariximizin ən qızıl səhnələri arasında net top 10-da olmalıdırda. O səhnədəki kamera çəkilişi, actingin möhtəşəmliyi və emosional olaraq vuruculuğu olsun hər şeyi MÜ KƏM MƏL!!! (Ağlatdı btw✌️) O dövrdə yarasa effekti üçün bu cür yol tapmaqları da əla olubdur. İndikilər də CGI-ın peak vaxtında 1 dənə keyfiyyətli səhnə və ya film ərsəyə gətirə bilmirlər. Bu da nə qədər müasir filmlərimizə palçıq atdı deyə bilərsiz, amma nağarım e elədi😓😓😓

NOLAR BU FİLMLƏ BAĞLI KEYFİYYƏTLİ EDİT TAPIB MƏNƏ ATIN🙏🏿🙏🏿🙏🏿
The film “Ögey Ana” is a masterpiece that was my childhood trauma. I honestly wouldn’t have expected a positive film about a stepmother in 1958 Azerbaijan. I mean, if we went back to 1958, we might actually have been more modern than we are now. My point isn’t just that—it’s also that the film industry itself has completely changed. When talking about high-quality Azerbaijani films, we often remember the ones made in the 50s and 60s.
The film starts with the character Ismayil, who has lost his mother, and his father bringing a new wife into the house. Solmaz Khala’s character provokes Ismayil and tries to drive the stepmother away from both him and the house. Solmaz Khala is like many modern-day mothers. Unfortunately, there are still people with such silly mindsets. Diva Dilara made it crystal clear that housework is not just a woman’s job 😝😝😝. What’s strange is that society normalizes and protects Solmaz’s mindset while rejecting Dilara’s 😅. Housework is not only for women—it’s a shared responsibility between husband and wife. A boy doesn’t lose his masculinity by doing his part ✌️.
The children’s acting in this film was legendary, just like in “Shared bread”. And that famous scene—
—wow. That scene should easily be in the top 10 golden moments of our cinema history. The camera work, the acting, the emotional impact—everything was PERFECT!!! (Seriously, it made me cry ✌️). Even the way they created the bat effect back then was genius. Today, in the peak era of CGI, they can’t even produce a single scene or film of that quality. You could say it’s a slap to modern films, but that’s just how I feel 😓😓😓.

"Ögey ana" filmi mənim uşaqlıq travmam olan bir şahəsərdir. 1958-ci ilin Azərbaycanında ögey ana üçün pozitiv bir film çəkməklərini gözləməzdim açığı. Yəni biz 1958-ci ilə geri qayıtsaq indiki halımızdan daha modern olarmışıq. Bunu demə səbəbim sadəcə o deyil, həmçinin, elə film sahəsinin özünün çevriliş etmiş olmasıdır. Yəni keyfiyyətli Azərbaycan filmləri haqqında danışanda çox zaman elə məhz 50-60larda qeydə alınmış filmlər yada düşür.

Film anasını itirmiş İsmayıl obrazısının atasının evə yeni həyat yoldaşı gətirməsi ilə başlayır. Və İsmayılın Solmaz xala obrazının qaza gətirməsi ilə ana obrazına qarşı qıcıq hərəkətlər eləyib onu özündən, evdən uzaqlaşdırmağa çalışır. Solmaz xala elə müasir dövrdəki bir çox anaların timsalıdır. Heyif ki, hələ də bu cür axmaq düşüncədə olan şəxslər var. Diva Dilarə ev işinin sadəcə qadın işi olmadığını çox yaxşı bildirdi😝😝😝 Qəribədir ki, cəmiyyətimiz Solmazın düşüncələrini normallaşdırıb və qoruyarkən Dilarəninkini rədd edir😅 Ev işləri sadəcə qadına aid deyildir. Ev işi ər və arvadın ortaq işidir. Oğlan uşağı da öz yerini toplayanda oğlanlığını itirmir✌️

Bu filmdəki uşaqların actingi də eynilə "Şərikli çörək" filmindəki kimi əfsanə idi. Hələ o məlum
səhnəsi vapşem. Ana olaraq onu qəbullanmayıb o an ana deyə qışqırması😭😭😭 O səhnə kino tariximizin ən qızıl səhnələri arasında net top 10-da olmalıdırda. O səhnədəki kamera çəkilişi, actingin möhtəşəmliyi və emosional olaraq vuruculuğu olsun hər şeyi MÜ KƏM MƏL!!! (Ağlatdı btw✌️) O dövrdə yarasa effekti üçün bu cür yol tapmaqları da əla olubdur. İndikilər də CGI-ın peak vaxtında 1 dənə keyfiyyətli səhnə və ya film ərsəyə gətirə bilmirlər. Bu da nə qədər müasir filmlərimizə palçıq atdı deyə bilərsiz, amma nağarım e elədi😓😓😓

NOLAR BU FİLMLƏ BAĞLI KEYFİYYƏTLİ EDİT TAPIB MƏNƏ ATIN🙏🏿🙏🏿🙏🏿
The film “Ögey Ana” is a masterpiece that was my childhood trauma. I honestly wouldn’t have expected a positive film about a stepmother in 1958 Azerbaijan. I mean, if we went back to 1958, we might actually have been more modern than we are now. My point isn’t just that—it’s also that the film industry itself has completely changed. When talking about high-quality Azerbaijani films, we often remember the ones made in the 50s and 60s.
The film starts with the character Ismayil, who has lost his mother, and his father bringing a new wife into the house. Solmaz Khala’s character provokes Ismayil and tries to drive the stepmother away from both him and the house. Solmaz Khala is like many modern-day mothers. Unfortunately, there are still people with such silly mindsets. Diva Dilara made it crystal clear that housework is not just a woman’s job 😝😝😝. What’s strange is that society normalizes and protects Solmaz’s mindset while rejecting Dilara’s 😅. Housework is not only for women—it’s a shared responsibility between husband and wife. A boy doesn’t lose his masculinity by doing his part ✌️.
The children’s acting in this film was legendary, just like in “Shared bread”. And that famous scene—
—wow. That scene should easily be in the top 10 golden moments of our cinema history. The camera work, the acting, the emotional impact—everything was PERFECT!!! (Seriously, it made me cry ✌️). Even the way they created the bat effect back then was genius. Today, in the peak era of CGI, they can’t even produce a single scene or film of that quality. You could say it’s a slap to modern films, but that’s just how I feel 😓😓😓.