TLDR in english: fine movie as long as you make it past the borrelnootjes scene. impeccable
soundtrack (one of my favourites ever, easy top 10 at least) that is insanely misused.
Tijdje geleden begon mijn moeder deze te kijken, ze kwam (zeer understandably) niet voorbij de borrelnootjes scène. Die is inderdaad best taai, maar geloof me, daarna is dit echt een best mooie film. Het was de soundtrack waardoor ik het nog een kans wou geven, wat is die intens mooi. By far mijn favoriete aspect van deze film.
De film zelf is mwah, het idee dat je in zo’n sociëteit constant mensen om je heen hebt, maar toch alleen bent voel je echt door de film (de titel “niemand in de stad” vind ik ook echt 30000x beter dan “open seas”), maar toch blijft de emotionele impact van alles een beetje weg. Deze film loopt een beetje de lijn tussen laten zien hoe turbulent maar leeg het studentenleven kan zijn, en de emotionele impact, maar daarin slaagt het in beide net niet.
Die portretshots vind ik ook raar, voegde wat mij betreft weinig toe.
Dan mijn hoogtepunt: de soundtrack. Prachtig stuk muziek, compleet fout gebruikt. De momenten waar de soundtrack kwam leek bijna random, het was niet ingezet in de meest emotionele scènes, niet in momenten van conflict, maar gewoon wanneer er iets te luisteren moet zijn. Zo jammer, dat zo’n mooie soundtrack zo compleet zijn emotionele impact kan verliezen.
also is it just me or lijkt en klinkt philip precies als jesse klaver.
